ഇന്നലെ പഴയ പുസ്തകത്താളിലാണ് നിന്നെ കണ്ടത്
വജ്രം പോലൊന്ന് എന്നെ കടന്നു പോയ് .
അലയൊടുങ്ങാതൊരു കടലുള്ളിലുണ്ടെന്നറിഞ്ഞു .
പണ്ടെന്നോ നിലച്ച വീണതന്നുടലില്
നിന് വിരല്പ്പാട് മാത്രം
ആരും തുറക്കാത്ത മനസ്സിന്റെ താളില്
നീ ചാര്ത്തിയ കയ്യൊപ്പ് മാത്രം
ഒരു പൂമരമുള്ളില് കത്തുമ്പോഴും
ഒരു പൂവിനായ് നീറിയ യൗവ്വനം .
അത്ഭുതമൊന്നും സംഭവിക്കില്ല .
എന്നിലെന്ന പോലെ നിന്നിലും
ജീവിതം മുദ്രകള് ചാര്ത്തിയിരിക്കും .
എങ്കിലും ആ മറുക് അതുപോലെയുണ്ടാവും
(മറുകുകളില് കാലം ചുളിവ് വീഴ്ത്താറില്ല )
ഇനിയൊരിക്കലും കാണാതിരിക്കട്ടെ ,
ഓര്മ്മയിലെ മുഖം മതിയെനിക്ക്
നിനക്ക് എന്റെയും .
വജ്രം പോലൊന്ന് എന്നെ കടന്നു പോയ് .
അലയൊടുങ്ങാതൊരു കടലുള്ളിലുണ്ടെന്നറിഞ്ഞു .
പണ്ടെന്നോ നിലച്ച വീണതന്നുടലില്
നിന് വിരല്പ്പാട് മാത്രം
ആരും തുറക്കാത്ത മനസ്സിന്റെ താളില്
നീ ചാര്ത്തിയ കയ്യൊപ്പ് മാത്രം
ഒരു പൂമരമുള്ളില് കത്തുമ്പോഴും
ഒരു പൂവിനായ് നീറിയ യൗവ്വനം .
അത്ഭുതമൊന്നും സംഭവിക്കില്ല .
എന്നിലെന്ന പോലെ നിന്നിലും
ജീവിതം മുദ്രകള് ചാര്ത്തിയിരിക്കും .
എങ്കിലും ആ മറുക് അതുപോലെയുണ്ടാവും
(മറുകുകളില് കാലം ചുളിവ് വീഴ്ത്താറില്ല )
ഇനിയൊരിക്കലും കാണാതിരിക്കട്ടെ ,
ഓര്മ്മയിലെ മുഖം മതിയെനിക്ക്
നിനക്ക് എന്റെയും .
vallathoru vedanayum poya kalavum thirikekkonduvannu.
ReplyDeleteoru poomaram ullil kathumpozhum
oru poovinayi neeriya yauvvanam...
athinaal ayaal ithaayirikkunnu..
,Melange, അയാളുടെ ക്രൂരമായ നര്മ്മമാണ് ഈ കവിതയുടെ പേര് .
ReplyDeleteഎന്നാലും ഇത്ര ക്രൂരമായ നര്മ്മം.....
ReplyDeleteപ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു
Deletebeautiful :)
ReplyDeleteചാരു ,നന്ദി .ഇനിയുംകാണാം
Deleteഒരു പൂമരമുള്ളില് കത്തുമ്പോഴും
ReplyDeleteഒരു പൂവിനായ് നീറിയ യൗവ്വനം .
താങ്കളുടെ ബ്ലോഗുകള് കാണാറുണ്ട് ,സ്നേഹപൂര്വ്വം .
ReplyDelete